Ο Ιδιωτικός τομέας

Του Δήμου Βοσινάκη

 

Κάποια θέματα στην ελληνική επικράτεια είναι μονίμως της μόδας. Προκαλούν, χωρίς να το θέλουν, δημόσιες αντιπαραθέσεις, τηλεοπτικά παράθυρα, πισώπλατα μαχαιρώματα, συντροφικές κατηγορίες και παθιασμένες ομιλίες μέσα στο Κοινοβούλιο. Γίνονται φονικά επιχειρήματα στην φαρέτρα αριστερών, κεντρώων και δεξιών φωστήρων που αντιπροσωπεύουν το “νέο” και θέλουν να μετατρέψουν τη χώρα σε παράδεισο και βάλε, αλλά σκοντάφτουν πάνω στις οπισθοδρομικές αντιλήψεις των κακών αντιπάλων.

 

Με αφορμή την εκλογή του “αυτοδημιούργητου” Κούλη στη θέση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας η κουβέντα περί ιδιωτικού τομέα επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο. Ο Κούλης, εκτός των άλλων, είναι ένας άνθρωπος που έχει διαπρέψει στον ανταγωνιστικό ιδιωτικό τομέα, άρα και κατάλληλος για την άσκηση πολιτικής, ή τουλάχιστον έτσι έπρεπε να παρουσιαστεί στο κοινό γιατί στο προτεκτοράτο που ζούμε είσαι ότι δηλώσεις. Μία όμορφη βιτρίνα τραβάει πάντα το μάτι, αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να κρύψει την ουσία. Το μόνο που έχεις να κάνεις για να καταλάβεις πραγματικά τι γίνεται είναι να εξετάσεις την πραγματικότητα και η αλήθεια θα φανερωθεί αμέσως:

 

Η πρώτη δουλειά του Κούλη Μητσοτάκη, μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, ήταν “ανώτατο στέλεχος επενδύσεων” στην Alpha Bank. Η συνέχεια ήταν ακόμα καλύτερη αφού έγινε ένας ταπεινός διευθυντής στον Όμιλο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας με μισθό που φέρεται να ήταν 6 εκατομμύρια δραχμές μηνιαίως, δηλαδή περίπου 20.400 ευρώ κάθε μήνα. Από τη στιγμή που μιλάμε για ιδιωτικό τομέα, τότε δεν υπάρχει περιθώριο αμφισβήτησης. Οι εργοδότες του τον έκριναν ικανό και αποφάσισαν να του δώσουν αυτά τα λεφτά. Ωραία μέχρι εδώ, άλλα κάτι δεν κολλάει. Πόσο φυσιολογικό είναι για ένα νέο άνθρωπο να ξεκινάει τον εργασιακό του βίο στον ιδιωτικό τομέα σαν “ανώτατο στέλεχος” και σαν διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας με μισθό 5-10 φορές πάνω από τον συνηθισμένο (για τέτοιες θέσεις);

 

Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη που θα υποστηρίξει το ελληνικό δημόσιο σαν σύνολο, τον τρόπο λειτουργίας του, την οργάνωση που (δεν) έχει και τα άπειρα κομματόσκυλα που το απαρτίζουν, αν και γνωρίζω ότι υπάρχουν και εξαιρετικοί άνθρωποι εκεί μέσα. Θεωρώ ότι η δομή του είναι σάπια, ο τρόπος που στελεχώθηκε είναι ο χειρότερος δυνατός και πρέπει να σχεδιαστεί άμεσα με νέα φιλοσοφία και συγκεκριμένους στόχους. Οι πρόσφατοι μαζικοί διορισμοί κάθε σχετικού και άσχετου Συριζαίου στο δημόσιο είναι μία κλασική περίπτωση “πετυχημένης” κυβερνητικής πολιτικής που μετατρέπεται σε μπαγιάτικο εμετό, όταν βλέπεις τους διορισμένους να επικαλούνται τους αγώνες του ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Αυτό το συμπέρασμα όμως δεν γίνεται να προκαλέσει από μόνο του θετικά σχόλια για τον ελληνικό ιδιωτικό τομέα, που σε ένα μεγάλο βαθμό ήταν και παραμένει απελπιστικά κρατικοδίαιτος.

 

Πόσες εφημερίδες και πόσα τηλεοπτικά κανάλια συντηρούνται αποκλειστικά με δημόσιο χρήμα, ακόμα και την εποχή της οικονομικής κρίσης; Πόσοι ηλίθιοι/μισότρελοι/άσχετοι έχουν βολευτεί σε μία ιδιωτική επιχείρηση μόνο και μόνο επειδή αντέχουν να προσκυνούν τον κάθε απατεώνα; Το κόμμα του Κούλη δεν είναι δημόσια υπηρεσία, από όσο γνωρίζω, αλλά αυτό δεν το εμποδίζει να χρωστάει πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ. Το κόμμα του Κούλη δεν είναι δημόσια υπηρεσία, από όσο γνωρίζω, αλλά δεν μπόρεσε να διοργανώσει εσωκομματικές εκλογές. Το κόμμα του Κούλη δεν είναι δημόσια υπηρεσία, από όσο γνωρίζω, αλλά είναι γεμάτο με βολεμένους και “δικά μας” παιδιά, επομένως ήρθε η ώρα να σταματήσει το δούλεμα.

 

Αγαπητοί πρεσβευτές της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ας είμαστε ρεαλιστές: Στον ελληνικό ιδιωτικό τομέα επιβραβεύεται η βλακεία, η ρουφιανιά, η εξυπηρέτηση, το γλύψιμο και το λιβάνισμα. Πόσοι νέοι μουσικοί μπορούν να διαβάσουν 5-10 γραμμές σχετικά με το συγκρότημά τους χωρίς να πληρώσουν, ή χωρίς να έχουν το κατάλληλο κονέ; Πόσοι νέοι δημοσιογράφοι μπορούν να βρουν δουλειά γράφοντας την αλήθεια, μακριά από συμβιβασμούς και έτοιμα προκατασκευασμένα άρθρα; Πόσοι νέοι ηθοποιοί μπορούν να παίξουν σε ένα διαφημιστικό σποτάκι που υποστηρίζεται από δημόσιο χρήμα; Πόσοι νέοι συγγραφείς μπορούν να δουν το βιβλίο τους να τυπώνεται από έναν εκδοτικό οίκο χωρίς να γράφουν άγευστες και άχρωμες ιστοριούλες; Πόση αξιοκρατία, πόση δικαιοσύνη και πόση επιβράβευση του ταλέντου κυκλοφορεί στην ελεύθερη οικονομία;

 

Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο φανατικοί υποστηρικτές της αγοράς έχουν δουλέψει στο ελληνικό δημόσιο ή έχουν καταφέρει να βολέψουν στο δημόσιο κάποιον συγγενή τους. Τόσα εκσυγχρονιστικά άρθρα, τόσες νεοφιλελεύθερες εκπομπές και τόσες ανταγωνιστικές αναλύσεις πάνε χαμένες όταν ανακαλύπτεις ότι οι κήρυκες της αριστείας επιδιώκουν απεγνωσμένα να βολέψουν τα χείλη τους στις ασφαλείς πηγές του ελληνικού δημοσίου. Την ίδια ώρα, εσύ ξέρεις ότι ΔΕΝ μπορεί να βρει δουλειά σε τηλεοπτικό κανάλι ο κορυφαίος Γιώργος Μητσικώστας, γιατί οι μιμήσεις του δεν αρέσουν σε “αυτοδημιούργητους” πολιτικούς, ευπατρίδες εφοπλιστές και διάσημους δημοσιογράφους, ενώ έχει γεμίσει η τηλεόραση με παπαρολόγους και βίζιτες.

 

Αυτά συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα που υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτά συμβαίνουν στην πράξη. Τώρα αν υπάρχει και κάποιος άλλος ιδιωτικός τομέας, με διαφορετικά στοιχεία και άλλη φιλοσοφία ας μας ενημερώσει κάποιος για να τον μάθουμε.

 

 

 

Οι αγρότες μπορούν να σταματήσουν τη μνημονιακή καταδίκη τους

 23/01/2016

Το κρυφό σχέδιο της ΝΔ για την πρόκληση κοινωνικής αναταραχής και χάους

 23/01/2016

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Απαντήστε στην παρακάτω ερώτηση * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.